blaski i cienie inflacji

Tocząca się wojna u progu lat 20-tych powodowała, że w celu sfinansowania wysiłku wojennego wprowadzano politykę inflacyjną. Z emisji marek polskich finansowano potrzeby państwa, jako że system podatkowy znajdował się dopiero w stadium organizacji.
Gospodarka wojenna 1919-29 opierała się na reglamentacji towarów i systemie kartkowym.
Po zakończeniu wojny urzędy zajmujące się reglamentacją zostały w 1921 zlikwidowane, a Urząd do Walki z Lichwą i Spekulacją w 1922.
Po zakończeniu wojny większość działaczy gospodarczych w całej Europie pragnęła powrócić do systemu wolnorynkowego istniejącego przed I w.św. Powróciły chęci do wolności przemysłowej, liberalnej polityki handlowej i waluty złotej jako gwaranta stabilizacji finansowej.
Począwszy od 1921 głównym celem polityki gospodarczej była stabilizacja pieniądza i finansów państwa. Stały temu na przeszkodzie:
- korzyści płynące z inflacji dla poważnej części przedsiębiorców, zwł. eksporterów i kredytobiorców
- obawa przed konsekwencjami redukcji wydatków budżetowych państwa
- niemożność znalezienia środków wewnętrznych (podatków nadzwyczajnych) i zewnętrznych (pożyczek zagranicznych) w celu zrównoważenia budżetu i sfinansowania reformy pieniężnej
Przyczyny rozpoczęcia reformy cv księgowa finansów państwa w XII 1923 przez W. Grabskiego:
- napięcia społeczne, strajk powszechny i rozruchy, w których życie straciło kilkadziesiąt osób, tj. zjawiska społeczne spowodowane hiperinflacją
- zgoda klas posiadających na daninę majątkową w wysokości 1 mld franków szwajcarskich w złocie, co stanowiło poważną podstawę stabilizacji budżetu.
Polityka stabilizacyjna Grabskiego zmierzała do zrównoważenia budżetu przez wzrost dochodów i obniżenie wydatków, zahamowanie inflacji, wprowadzenie nowej waluty i powołania BP S.A., który miał się stać bankiem emisyjnym niezależnym od rządu.
Początkowo na ziemiach byłego zaboru pruskiego znajdowały się nadal w obiegu marki niemieckie, w Galicji – austriackie korony, w byłym zaborze rosyjskim – marki polskie. 
Według dekretu z 7 XII 1918 PKKP miała zezwolenie na emisję 500 mln marek polskich bez specjalnej uchwały sejmowej. Jednak już 7 II 1919 podwyższono górna granicę emisji o 250 mln.
Choć na mocy dekretu z 7 XII 1918 marka polska stała się przymusowym środkiem płatniczym na terenie całego państwa, to wielowalutowość występowała jeszcze do 1920. W 1919 zakazano przywozu do Polski banknotów emitowanych przez państwa zaborcze, wycofanych tam, a znajdujących się jeszcze w obiegu w Polsce.